We maken graag veel ophef over geld, investeringen, projecten, kortom, over dingen. Houden we onszelf voor de gek? Uiteindelijk verandert alles in schroot en puin. En uiteindelijk zullen ook wijzelf in stof en as verdwijnen. Misschien is het tijd om de geest de ruimte te geven zich onafhankelijk van de materie te ontwikkelen. Als fotograaf ben ik geïnteresseerd in dit proces van verval en verlating. Kan ik ook schoonheid vinden in deze afbrokkelende gebouwen, de verweerde verf of de lang vergeten niet-plekken van deze wereld?